Een tijd lang leek het, alsof de wereld er nog niet klaar voor was. Alsof het niet waar kon zijn, dat we zonder onze fysieke ogen werkelijk zouden kunnen waarnemen.
Ik was zelf razend enthousiast, omdat ik het zelf had ervaren in een inspirerende workshop bij Iris Huizing. Voor mij was het een waarheid geworden.
In mijn enthousiasme benaderde ik blindenscholen, ik zette een uitnodiging in de Facebookgroep voor blinden en slechtzienden voor gratis sessies…
Niemand reageerde. Huhh??? Hoe dan???
Ondertussen ging ik door met oefenen. Ik merkte dat in je eentje oefenen echt heel lastig is. Want steeds als ik iets ‘fout’ deed, dan deed dat iets met me.
Dan daalde mijn energie en werd mijn linkerhersenhelft actief, die graag resultaat wilde zien. Ik liep tegen verwachtingen aan en teleurstellingen en overtuigingen die mij tegenwerkten.
Waar ik wel heel goed in bleek, was mensen begeleiden. Ik oefende met vrienden en hun gezinnen. En iedereen was erg enthousiast en stond ervan versteld wat hun kinderen maar ook zij zelf voor gaven hadden!
De twee nichtjes van mijn besties, toen zo’n 6 en 8 jaar, deden het geweldig de eerste keer. De tweede keer ook, maar de derde keer overtrof de oudste echt al mijn verwachtingen. Haar ‘venster’ bleek volledig geopend te zijn; zij had helder zicht door haar masker heen! Zij pakte direct moeiteloos de goede kleur kaart of beker en zette die lachend op haar hoofd, terwijl alle anderen nog druk bezig waren. Maar wat ik vooral helemaal geweldig vond, was dat zij door objecten heen kon kijken (’transparency vision’). Ze kon zien wat er onder de beker lag. Ongelofelijk!
Dat kwam vooral omdat zij er enorm plezier in had. Haar zusje had er moeite mee dat het haar niet zo goed lukte als haar oudere zus, waardoor haar zicht juist afnam.
Blijdschap, nieuwsgierigheid, openheid zijn allemaal helpend als je dit wil doen.
Ook oefende ik met een blinde vriendin. Online. Iedere week een uur of wat langer. Haar man startte dan de computer voor haar op. Zij had zelf allemaal gekleurde materialen aangeschaft waarmee we oefeningen deden en ik had een document gemaakt met verschillende kleuren en afbeeldingen, die ik haar online kon laten zien. Het was zoeken, want hoewel ze 100% blind was, zag ze standaard allemaal kleurtjes. Maar we hadden er enorm plezier in om samen te onderzoeken wat wel en niet werkte bij haar en de 10e sessie lukte het haar om alle 12 de oefeningen goed te doen! Ze ‘wist’ welke kleur het was!
We vonden het fantastisch!
En opeens lijkt er nu beweging te zitten in het veld.
- Er worden meer filmpjes en reels gepost op social media over Zien zonder ogen en andere psychische vermogens (zoals telekinese);
- er zijn meer films en series over kinderen en mensen met speciale vermogens (zoals Stranger Things);
- er is veel meer informatie over te vinden, waardoor meer mensen het voor mogelijk gaan houden;
- er wordt meer wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en het wordt al jaren in het leger ingezet, voor o.a. spionage;
- er is een film uitgekomen ‘Superhuman; The invisible made visible’ (zie mijn YouTube-playlist voor de full movie), waarin dit soort fenomenen wetenschappelijk worden onderzocht;
- Rob Freeman (Vision Without Eyes) die honderden filmpjes op YouTube heeft gezet, waar hij met blinde en slechtziende mensen werkt die hun eyesight weer terugkrijgen (zelfs beter dan voorheen!). Hij geeft nu 9-daagse seminars (in o.a. Canada en London) met follow-up!
Doordat er meer over gepost wordt en er steeds meer mensen mee werken, zelfs scholen, is het collectief bewustzijn aan het veranderen. Het wordt een mogelijkheid. Het lijkt alsof de wereld er nu meer voor openstaat.
En ik krijg opeens meer aanvragen binnen. O.a. een stelletje, een groepje van 6 bevriende therapeuten die het ook wilden onderzoeken, een gezin, een moeder met 2 kinderen…
Ook een blinde man. Hij was nog enigszins sceptisch, maar zijn eerste 2 kleuren zien klopten als een bus. Daarna ging zijn denkvermogen ‘aan’, waardoor zijn ‘venster’ weer sloot.
Zodra we in ons denkvermogen schieten, onze linkerhersenhelft, moeten we eerst weer oefeningen doen om onze hersenhelften te balanceren.
Met o.a. bewegingsoefeningen, ademhaling, links/rechts-oefeningen, tapping, pranayama, bewustwordingsoefeningen, mindfulness, oefeningen met en zonder masker op stemmen we ons weer af op onze kern, ons innerlijk en dalen we weer af in de stilte, waar alles mogelijk is. De ruimte voorbij de mind, voorbij het denken.
De blinde man kwam weer terug in zijn rust, waardoor zijn vermogen om te zien of te ervaren (want soms is het eerder een ‘helder weten’ dan Zien) weer toenam.
Eén oefening ging zo fantastisch, dat hij met kippenvel over zijn hele lichaam zat. Hij wilde hem niet nog een keer doen, bang dat het dit keer niet zou lukken.
Ik begin te zien dat het eigenlijk niet eens om het Zien gaat, dat dat slechts een middel is om ons bewustzijn te openen.
We worden ons bewust van onze gedachten en overtuigingen die niet helpend zijn, van dingen die ons afleiden, in hoeverre wij op de buitenwereld reageren (bijv partner of kind) en dus ons eigen innerlijk centrum verliezen, onze neigingen om de ander te ‘helpen’…
Van velen die mijn workshop hebben gevolgd, krijg ik terug dat ze zijn doorgegaan met oefenen. Er vinden ook verandering plaats, niet alleen in zichzelf, maar ook binnen hun gezin, als ze samen oefenen. Het blijkt verbindend te werken. Het kan ook alleen maar werken als er joy is, als mensen genieten, wanneer ze echt naar binnen gaan, naar dat veld, waar alles 1 is.